บทที่ 126 ตอนที่ 28 ตึกตัก (2/5)

“ม่อน…” คนกลัวเกินเหตุเรียกเสียงอ่อย

“หือ ว่าไง” ในขณะที่คนขานรับยังก้มหน้าก้มตาอยู่กับอาหารที่ซื้อมา จึงไม่ทันเห็นสายตาสื่อความรู้สึกหลากหลายของคนเรียก

กระทั่ง “อย่าหายไปไม่บอกอีกนะ…” น้ำเสียงจริงจังที่ค่อย ๆ แผ่วลงในตอนท้าย สะกิดให้คนได้ยินเอะใจจนต้องเงยหน้าขึ้น “…เราเป็นห่วง”

“อื้ม” สบนัยน์ตาข...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ